Rouw laat zich niet vangen.
Niet in één zin. Niet in één beeld.
Niet in één gevoel.
Het is niet alleen huilen. Niet alleen missen. Het is tegelijk uitputting en boosheid. Verdriet én opluchting. Doorgaan terwijl je eigenlijk stil wilt staan. Het zit in een lijf dat gespannen blijft. In een hoofd dat niet tot rust komt. In energie die wegloopt zonder dat je weet waarom. In relaties die anders aanvoelen. In het gevoel dat je doorgaat, maar niet meer weet wie je eigenlijk bent.
Rouw raakt alles — en ziet er voor iedereen anders uit.
Dat is wat ik in mijn blogs schrijf. Mijn eigen verhaal, maar ook wat ik zie bij mensen die ik begeleid. Op alle lagen van het leven. Geen tips over loslaten. Wel eerlijke teksten over wat verlies echt met je doet.
